تا ظهور من، آب آیت شعر را وسعت میبخشد/ و دیروزِ تنهایی پرواز در چشمانم/ که اندوهبار شعر برای دوری/ که تهیتر فاصله برای پرستو/ بدرود/ آبیترین تهیِ تنهاییم