والتر بنیامین به‌درستی می‌گوید که «سیمای بودلر» نقشی بسزا در شهرت و اعتبار او داشت؛ بی‌قیدی (در عین تکلف که خاص یک کشیش می‌توانست باشد)، ظرفات و طنازی زنانه (در تقابل با منش قهرمانانه‌ی دندی)، موهایی که گاه به رنگ سبز رنگ شده بود، کتاب‌هایی رنگی (در مقابل فراک‌های سیاهی که پوشش متداول مردانه بود)، دستکش‌های جورواجور (می‌گویند که به‌تعداد دوستانش دستکش هم داشت)، ناخن‌های بلند زنانه، دوستی باافرادی بدنام و بیماری‌اش، اخراجش از مدرسه، همه و همه سیمایی غریب (هم‌زمان شبیه به یک ستاره‌ی هالیوودی و یک کشیش جدی قرن هجدهمی) به بودلر می‌بخشید...