افزودن به سبد خرید

---

آدم به‌دشوارى می‌تواند مهم‌ترين اتفاقات زندگی‌اش را بيان کند. اتفاقاتى که مايه‌ی شرمسارى و سرافکندگی‌اش است، چراکه واژه‌ها از قدر و ارزش و اهميتشان می‌کاهد ـ اتفاقات مهمى که به گمان انسان به‌هيچ‌وجه در قالب کلمات نمی‌گنجد، و همچون روز اول بکر و تازه است، پس از بيان شدن از طريق کلمات، پست و حقير می‌شود. اما وضعيت از اين‌‌هم بدتر است، مگر نه؟ مهم‌ترين اتفاقات زندگى معمولاً در اعماق قلب راز نگه‌دار انسان مدفون می‌شود، درست مثل علامت‌گذاری‌هايى رمزى براى يافتن گنجينه‌اى که دشمنان در پى کشفش هستند. اين احتمال وجود دارد که انسان در اين راستا به کشف و شهودى نيز دست پيدا کند، کشف و شهودى که بهاى سنگينى را نيز بابت آن می‌پردازد: آدم‌ها با نثار نگاهى عاقل اندر سفيه شما را احمق فرض می‌کنند، طورى‌که گويى احمقى بيش نيستيد. حتى کلمه‌اى از حرف‌هايتان را هم ابداً درک نمی‌کنند، و نمی‌فهمند که اصلاً چرا اين قضيه به‌نظر شما تا آن حد مهم بوده، قضيه‌اى که شما تقريباً فريادزنان آن را بر زبان رانده‌ايد. به گمانم اين بدتر و وحشتناک‌تر است. رازها همچنان در اعماق قلبى مُهر  و موم شده باقى می‌ماند، آن‌هم نه به‌خاطر عدم تمايل صاحبشان به بازگويى، بلکه به‌خاطر نيافتن گوشى فهيم و آشنا. در آستانه‌ی ورود به سن سيزده سالگى بودم که براى اولين بار در عمرم اولين بشر مرده‌ی روى کره‌ی زمين را ديدم. سال هزار و نه‌صد و شصت، مدت‌هاى مديدى پيش... اگرچه گاهى‌اوقات تصور می‌کنم، آن اتفاق همين ديروز رخ داده، و به‌هيچ‌وجه متعلق به گذشته‌هاى دور نيست. به‌خصوص پس از برخاستن از کابوس‌هايى شبانه... پس از مشاهده‌ی فرو افتادن سيل تگرگ بر روى چشمان کاملاً باز او.

 

---

مشاهده همه کتابهای مرتبط

---