افزودن به سبد خرید

---

فنومن چیز نیست، ظاهرِ چیز است. برای من تظاهر هر چیز فنومن ِآن چیز است: یعنی آن‌چه ظاهر می‌شود. چه در واقعیت چه در وَهم. بسته به این‌که چگونه به چشم من بیاید، یا من آن را، آن‌چه ظاهر می‌شود را، چگونه ببینم.

آن‌چه و یا «آن‌که ظاهر می‌شود» به نظر ما می‌تواند حادثه یا حرکت باشد، و یا حتی سکون. چون تجربه‌های عینی و ابژکتیو ما شاعران، خود به خوانشِ ظاهر کمک می‌کند و زمینه‌ای برای عبور از آن می‌سازد: رابطه‌ي بین «ظاهر» و «اندیشیده»های ما. که گاهی می‌تواند تجربه‌ي کامل همان فکر باشد فکری به «فکرِ شده»، که می‌تواند به‌جای شيء بنشیند. به‌جای چیز. و حرکت و سکون هم از آنجا می‌آید.

 

---

مشاهده همه کتابهای مرتبط

---